سياه سفيد خاکستري بنفش ،
من هيچکدامم ،
من خسته از رنگ و سنگ و ننگ هاي زمانه
راه عشق پيش گرفتم ،
من که چشم هايم را شستم از رنگ و ريا ،
چشم از ديدن بي رنگي عاجز
و من از درک عشق ،
که اگر عاشق بودم اين همه ، من ،
کلامم را اشغال نمي کرد ،
من عاشقي بلد نيستم !

نبض زندگي هنوز مي زند ،
من و تو زنده ايم ،
بهار در راه است ، ستاره چشمک مي زند ،
غنچه ها باز شده اند ،
مرغ عشق من مي خواند ،
پس چرا نااميدي ؟

باز هم...
بادي كه وزيد
سرد بود..٬
برگي كه افتاد
زرد بود...
پاييز......
هميشه به همين سادگي مي آيد...
و به همین سادگی هم میگذرد...

صدا كن مرا كه صدايت:
زيباترين نواي عالم است ...
صدا كن مرا كه صدايت:
قلب شكسته ام را تسكين ميدهد ...
صداكن مرا:
تابدانم كه هنوز ازياد نبرده اي مرا ...
نشسته ام تاشايد صدايم كني
ومحبت بي دريقت رانثارم كني...

پدرم دیده به سویت نگران است هنوز
غم نادیدن تو بار گران است هنوز
آنقدر مهر و وفابر همگان کردی تو
نام نیکت همه جا ورد زبان است هنوز
یادت تکیه گاه و خاطراتت
سبب افتخار و سر بلندی ماست...
روحت شاد و یادت گرامی...

قلب من كنار پنجره تنهايي ،
هنوز بي قرار توست ،
گرچه انتظار هيچ معجزي از لحظه ها نيست
روزها مي آيند ، مي مانند ،
و مي روند و تو ديگر نمي آيي و
شايد براي من ، بي تو ،
انتظار مفهومي تازه مي يابد
وقتي من وشبهايم به اميد انتظار زنده مي مانيم
و زنده بودن معنايي است ساده كه من دشوارش كرده ام ...
و زند گاني شايد ، مجموع ايستايي است
از تكرار ...انتظار...

گاه دلتنگ می شوم دلتنگتر از همه ی دلتنگی ها
 گوشه ای میشینم و حسرت ها را می شمارم و باختن ها را و...
و صدای شکستن ها را و وجدانم را محاکمه می کنم.....
 من کدام قلب را شکستم وکدام امید را ناامید کردم
و کدام احساس را له کردم و کدام خواهش را نشنیدم و.....
و به کدام دلتنگی خندیدم که این چنین دلتنگم؟؟

سردی زمستان را کسی می فهمد که
دیگر اغوش گرمی برای پنهان شدن نداشته باشد...
يادم مي ماند، هميشه دستي هست
براي آن هنگام که تنهاييم ديدني نيست،
شنيدني نيست، تنها لمس کردني ست،
مي دانم هميشه دستي هست
براي لمس تنهايي من...

ترانه ای سفید در راهست
دریغا که سرخی غروب خون آلودش می کند
خوشا خلوت تو که در آن
نه گرگ و میشی ست
تا چشم گرگها را باز کند
نه صبح صادقی  که دقایقی بعد
به کذب آن رسیم
و نه خستگی نور و آفتاب تا پذیرای شب شویم
خوشا خلوتت که تنها صدا است
و ترانه در شبی که
هیچ کس را بدان راه نیست

نیمکت کهنه باغ
خاطرات دورش را
در اولین بارش زمستانی
از ذهن پاک کرده است...
خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم
خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودی...
                 
                                     حسین پناهی