تلخ منم،
همچون چای سرد
که نگاهش کرده باشی ساعات طولانی و ننوشیده باشی.
تلخ منم؛
چای یخ
که هیچکس ندارد هوسش را...

                                                                  سید علی صالحی

چه سخت است، تشیع پیکر عشق
بر روی شانه های فراموشی؛
و دل سپردن به قبرستان جدایی،
وقتی می دانی پنج شنبه ای نیست؛
تا رهگذری،بر بی کسی ات فاتحه ای بخواند ...

صبر كن سهراب!
گفته بودي قايقي خواهم ساخت...
قايقت جا دارد؟؟؟
من هم از همهمه اهل زمين دلگيرم...

گلوي آدم را بايد گاهي بتراشند
تا براي دلتنگي هاي تازه جا باز شود.
دلتنگي هايي که جايشان نه در دل
که در گلوي آدم است
دلتنگي هايي که
مي توانند آدم را خفه کنند...

به کسی نگو!
می گویند:
نام ترا دیده اند
بافته بر قالیچه ی "سلیمان"
دوخته در پیراهن "بودا"
حک شده بر تخت "کورش کبیر"!
نام تو,
ای عشق...

پاییز هیچ حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد
با این همه
از منبر بلند باد
بالا که می‌رود
درخت‌ها چه زود به گریه می‌افتند...

دلم چه کودکانه بهانه ی تو را میگیرد،
اما تو بزرگانه به دل نگیر...
فقط بگو : کودک است، نمی فهمد...

تو نیستی و پاییز
از چشمهای مرد عاشقی
شروع شده است که
تمام درختان را گریسته است
در سوگ رفتنت.
برنگرد،
که بر نمی گردی تو هیچوقت
،نترس فقط بیا
در خزان خواسته هام
کمی قدم بزن تا ببینمت
دلم برای راه رفتنت تنگ شده است...

                               کامران فریدی